Door mijn eerder dit jaar opgedane ervaringen (klik hier) heb ik het onlangs aangedurfd om de lange versie van de Klimclassic te fietsen. Temeer daar er sprake was van ‘slechts’ 2300 hoogtemeters. Het was mijn eerste ervaring met deze tocht en dat pakte goed uit. Ten eerste was het schitterend weer, ten tweede had ik een fijn groepje om mee te fietsen en de tocht bleek ook nog eens goed te doen.
Het eerste deel, dat samenviel met de korte versie, was nergens opvallend steil. In het extra lusjes zaten wel drie wat stevigere bulten vlak na elkaar. De Belgische wegen herbergden sowieso talrijke verrassingen: prachtig natuurschoon afgewisseld met industriëlere gedeeltes, dan weer over prachtig asfalt, dan weer over betonplaten of beroerd wegdek vol kuilen. En de klimmetjes kronkelen soms dwars tussen de huizen door. Natuurlijk werd het op het laatst zwaarder, maar het bleef goed te doen. Daarbij moet ik wel aanmerken dat ik deze toertocht niet op snelheid heb gefietst. Alles bij elkaar heb ik wel een grens verlegd, misschien eerder mentaal dan fysiek. Op naar nieuwe grenzen en mijlpalen!
Nieuwe fietsavonturen
Een positieve ervaring als deze werkt stimulerend naar de toekomst toe. Waarschijnlijk durf ik het de volgende keer wél aan om weer een stap verder te gaan en voor de grotere uitdaging te kiezen. Intussen blijft het natuurlijk zaak om de algehele fietsconditie op peil te houden en snellere ritten af te wisselen met rustigere toertochtjes door mooie gebieden om het enthousiasme op peil te houden. Voor mij persoonlijk geldt: verandering van wegen doet fietsen!